Nie zaczynam od programu ani podręcznika. Zaczynam od dziecka.
Najważniejsze jest dla mnie zbudowanie motywacji, odnalezienie tego, co naprawdę interesuje ucznia, oraz stworzenie takiego sposobu nauki, który odpowiada jego możliwościom i potrzebom.

Zainteresowania
Dzieci uczą się najchętniej wtedy, gdy temat jest im bliski.
Podczas programowania wykorzystujemy ulubione postacie z bajek, gier lub książek. Czasem „ożywiamy” ulubioną zabawkę, tworząc grę lub animację z jej udziałem. Dzięki temu nauka staje się czymś osobistym i angażującym.

Indywidualne potrzeby
Sukces dla każdego dziecka oznacza coś innego.
Jeden z moich uczniów zajął 5 miejsce w ogólnopolskim konkursie programowania PixBlocks – to ogromne osiągnięcie.
Inny uczeń neuroróżnorodny po raz pierwszy wziął udział w turnieju szachowym. Dla niego było to jeszcze większe osiągnięcie.
Nie porównuję dzieci między sobą. Porównuję je z nimi samymi sprzed miesiąca czy roku. Pomagam każdemu osiągać cele, które są ważne właśnie dla niego i jego rodziny.

Motywacja
Wierzę, że wysiłek powinien być zauważony i doceniony.
Dlatego dzieci zdobywają drobne nagrody za odwagę podejmowania wyzwań i systematyczną pracę.

Przykłady:

• podczas matematyki dzieci rozwiązują zadania, aby zdobyć kod otwierający sejf z niespodzianką,
• publikujemy stworzone gry, dzięki czemu uczeń może zaprosić rodzinę do zagrania w coś, co sam zaprojektował,
• w szachach dobieram przeciwników i poziom trudności tak, aby dziecko doświadczało zarówno wyzwań, jak i sukcesów, które budują pewność siebie.